Novämber

«Mundart»-Kolumnist Peter Schibler über Glauben und Tod.

hero image

Womemi voreme chehrli, auso vor zäh jahr, aagfragt hett für die kolumne daa, hekke mönsch nüt xeit drvoo, dass me de es ugraads mau o öppis zum thema «schtärben & tod» sött absondere, speziell itz i dere jahreszitt. Süsch hätti mers de eventuell nomau überleitt.

Chöipmersgloube: Sider allerseelen oder waas trageni bschtändig ds schtärben u der tod mipmerume (aber natürlech schüsch oo) u fragemi, wini daas äch söll ufene reihe bringe mit däm, wonimer denn, woni zuexeit ha, rein virtuell usgmaalet ha unger dere rubrik hie: irgendwie im witteschte sinn luschtig usoo.

Sider drei wuche gangeni aber itz schwanger mit em tod. Six bim abwäsche, six bim glette: Bschtändig hesch im hingergürpsi d idee «Söttsch de mau irgendöppis mundartigs mache zum tod!». Uduhanidu mim brüetsch aaglütte, wüu äär macht meh mit däm, är isch nämlech pfarrer, u si frou isch pfarere, u de hett er xeit, är tüei mer de öppis maile (vergäuts Gott!).

Mängisch isch es eifacher, wett aafasch porzioniere vor eme bärg, wo der übere chopf wachst. Es isch de (itz ender wieder mis thema!) wi bim velofahren über alpepäss: Fahrsch eifach u fahrsch u luegsch nid witter weder bis zum nächschte hoger u chunnsch irgendeinisch miseel doben aa u dänksch «Das haniig aues gmacht!». Aber mir hei hie öppis voorgseh zum bärndütsche tod. (Oder isch daas amänt scho öppis xii zum thema?)

Wie dänkt men uf schwizerdütsch übere tod nache, weme uf schwizerdütsch ume zwo zitte kennt, nämlech gägewart und en art perfekt, aber weder en eigentechi «vergangeheit» none «vorvergangeheit» usozüüx, aber o ke zuekunft, gschwige de irgendes «fütüranteriör» wie im französische, wo ja der franzoos (zminscht der prominänt teil vor aggademii fraaseess; der wiibbuur us em elsass auwä weniger) zletscht sogar no cha säge (?), was er übermoorn xeit hätt, wener nid leider vorhär gschtorbe wurd xii denn, oder wie. Derfüür hei mir schwizer aber herrlechi konjunktiv, wo me ruehig pfantasie darf la walte: I gieng, i giengti, i gängti, i gungti itz? («I schtürbti? I schturb?»)

***

So fertig itz, mir chömme zum chrischtleche teil. Mi chlii (öh, jünger) brüetsch hepmer auso e tegscht us eren abdankig gmailet: «Es isch ja eifach z glouben u zbätte, solangs eim guet geit u me insgesamt es erfougriichs Läbe hett gha. Da chanes eim scho aubeneinisch verleite z dänke, e guete Gloube bewahri eim vor Schicksalsschläg. So isch es aber nid. O no sone töife chrischtleche Gloube isch nie e Garantie für nes erfoug- riichs u gsungs Läbe. Ds Läbe vom X isch es Bischpiu derfür.

Ihm isch der Gloube (der ehrlech!) gäng wichtig gsy. U a däm hett sech o nach sim Unfall nüüt ggänderet. Offesichtlech hett er gmerkt, wie sys tägleche Gebät ihm o Chraft gitt zum Läbe – u de einisch, wenn es muess sy, zum Schtärbe. Und es isch ja erschtuunlech, wie-n-äär mit sire schwäre Behinderig no mängs Jahr d Chraft hett ghaa zum Läbe, und wien es ihm no mängs Schöns ggää hett.

Das zeigt o, wie schtarch är isch gsy. U de blibt da gäng d Hoffnig u dr Wunsch uf enes bessers Läbe, uf ene heili oder zmingscht heileri Wält. Vo dere Hoffnig u däm Wunsch redt äbe d Offebarig: Si redt nid vom Läbe i üsere Zyt, sondern von ere Zyt wo no sou cho. Dä Tegscht redt wie chuum en angere biblische Tegscht vo der Hoffnig uf e nöii Wält: ‹Er wird alle Tränen von ihren Augen abwischen, der Tod wird nicht mehr sein, keine Trauer, keine Klage, kein Mühsal.›»

Amen, herr pfarrer! (Und à Dieu, «Tante Ginette».) Und aune, wo bis hie hei möge läse scho i zwone taag e tröschtlecheren eerschtapfänt.

Der Bund

Diese Inhalte sind für unsere Abonnenten. Sie haben noch keinen Zugang?

Erhalten Sie unlimitierten Zugriff auf alle Inhalte:

  • Exklusive Hintergrundreportagen
  • Regionale News und Berichte
  • Tolle Angebote für Kultur- und Freizeitangebote

Abonnieren Sie jetzt