Zum Hauptinhalt springen

Vo ganz fescht früecher

«Mundart»-Kolumnist Peter Schibler schreibt ein letztes Mal und blickt zurück auf zwölf Jahre Mundartkolumne.

Wenn e Chilbi mau verbii isch U ds Rösslispiel mit Plache ddeckt, Aber ds Härz no haub vou Wii isch, Troumisch churz wie schön es gsii isch, Bis dr Morge di de weckt.

I ha ungerdessi scho mau aagfange, am hüttige Brichterschtatter (Im Folgenden: «Bbrichti») sis Archiv z ordne, itz, wo ner ja pangsioniert wird.

Mänge förchti de die Lääri, Sig nid gärn mit sich elei, Bruuch nöii Action wo-n-e nähri, Gliich, ob luschtegi, ob schwäri. Ume Schtilli, bhüetis, nei.

Präzis gseit han i bereits am Bbrichti si erschti Mundartkolumne glochet, won er am 18. Merz 2006 i üsem gmeinsame Liibblatt hie abgsonderet hett. Aber iiih Diir! Das isch ja aues angersch dersider. Zum Bischpiu Pfroujordi, wo i deren erschte Kolumne voorchoo isch, schaffet nümm im Lade vom Iselihans am Egge vore, sondern im Senioreheim visavis, u überhoupt o der Lade vom Iselihans säuber gitt es nümm: Vor nes paar Jahr hett er ne zwar nach emnen eeewige Hin u Häär mit ere buechschtabetränkte Verwaltig äntlech dörfen über d Schtraass zügle, u der Iseli junior hett übernoo, aber glii drufabe hett en unerwartete Todesfau aues wieder uf e Chopf gschteut, u itz schteit derfür dert, am «nöie» Iseli-Schtandort, es Take-away (Stand bei Redaktionsschluss), u dert, wo der Iseli früecher isch gsii, zeigt itz d Möbelhalle ihri Schoufänschter. Ja guet: As Quartierbewohner bisch ja froh, we diner tägleche Möbu-Chöif i de Finke chasch ga mache.

Solang Erinnerige blibe, Solang cha me zehre draa. U we me, schtatt se grad zvertribe, Wurdi Lieder drüber schribe, Chönnt me se gar ewig ha.

Aber handchehrum muesch drfüür itz für Teigwaren u Wöschmittu u soo über e Nordring überen i die nöii Migros-Filiale i der früechere Espace-Media-Druckerei (u a dere luschtige Chrüzig schtöh übrigens regumässig Outo, Velo u Fuessgänger schtüu, wüu aui gliichzittig Rot hei, u de chöi si enang die ganzi längi Rotphase lang blöd aaluege, aber mir schweifen ab). Kener zwölf Jahr Mundartkolumne, u scho isch zäntumen aues zungerobsi, hei mer wöue säge.

Dä, wo rund um d Uhr muess luure, dass’s ihn erhudlet, läbt verchehrt, Nid die, wo ender bärnisch schpure: Ir Fröid nid zhöch, nid ztöif im Truure, So, wie’s ds Läben is hett glehrt. (Oder d Yammbois.)

Item, wie gseit, liebi Ching: S isch aues angersch weder früecher. No vüu früecher, ganz, ganz fescht früecher auso, isch es no vüu meh angerschter gsii. Söu nech s dr Bbrichti verzeue? Hallo? Hallo, Chinder!! Loset dr zue? Weit dr würklech nid wüsse, wie dr Bbrichti siner erschte Biitregg as freie Kolumnischt aafangs 1990er-Jahr aube no uf d Poschtfiliale Lorraine, wo-n-es denn no ggää hett, hett müesse bringe, für se vo dert uf das Züri ache z faxe? Oder wie dr Bbrichti aube, wo-n-es no kener Online-Medie ggää hett, regumässig uf d Landesbiblere, wo hütt o angersch heisst, isch ga Zittige läse, u wie dr Schpaziergang derthäre dennzmau vüu abetschillet hett, wo hütt online für Duurufregig sorget? Das weit der würklech nid wüsse? Jä, liebi Ching, rüehrt öich de Pfergangeheit ke füechte Schibewüscher? De wartit ume! Dir wärdet de o einisch pangsioniert, u de wei mer de luege, mitüüri!

Wenn e Chilbi mau verbii isch U ds Rösslispiel mit Plache ddeckt, Aber ds Härz no haub vou Wii isch, Troumisch churz wie schön es gsii isch, Bis dr Morge di de weckt.

So, nümm brieggen itz! «On écrit très brièvement, quand on fait ses adieux», hett e gschide Chopf einisch gschribe. I däm Sinn: Adiö!

Dieser Artikel wurde automatisch aus unserem alten Redaktionssystem auf unsere neue Website importiert. Falls Sie auf Darstellungsfehler stossen, bitten wir um Verständnis und einen Hinweis: community-feedback@tamedia.ch